Monday, 29 August 2011

blogအက္ခရသညာတော - ၂


post ဝါ ယဒိ ဝါ pages ၊
comment ဝါ ယဒိ ဝါ cbox။
ယတ္ထ bloggers ဝိစရန္တိ။
တံ blogရာမဏေယျကံ။
ပိုစ့်မွေ့
ပေ့ဂ်ျမွေ့
ကွန်မန့်မွေ့
စီဘောက်မွေ့
ဘလော့ဂ်မွေ့

“မွေ့သမမွှေ” ဂါထာလို့ ဆိုချင်တယ်။ ဒီremixရဲ့ မူရင်းဂါထာကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅နှစ်လောက်က ဓမ္မပဒကို သင်တဲ့အခါ စပြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကြိုက်လွန်းလို့ ခုထိ မမေ့နိုင်သေးဘူး။ ဂါထာရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကလဲ (ကိုယ်နဲ့ မဆိုင်လောက်အောင်) အတော် လေးနက်တယ်။ စကားလုံးဖွဲ့သီမှုကလဲ ခန့်ငြားတယ်။ ဒီလို ဗုဒ္ဓဒေသနာတော်ကို ပုံပျက်သွားအောင် လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်မျိုးတော့ လုံး၀ မရှိတာ အမှန်ပါ။ ပစ္စက္ခတ်မှာ ကိုယ် မွေ့နေတဲ့ ရပ်ဝန်းကိုပဲ ပုံဖော်ချင်တဲ့ သဘောလေးတစ်ခုပဲ ရှိတာ။ ဘဝဆိုတာကလဲ ခပ်ခက်ခက်။ ပျော်ရာမှာ မနေရ။ တော်ရာမှာ နေရတဲ့ အခြေအနေ။ ဧရာ၀တီမခမ်းခင် အပြန်လမ်းတွေ စမ်းတဝါးဝါး။ ပျော်ပါးမွေ့လျော်နေရတာက အခုတော့ virtual worldပေါ်မှာ။ မွေ့တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ထဲ ရောက်လာတဲ့ ဝေါဟာရလေးက “ဘူမိရာမဏေယျက”ပါ။ ဂါထာကိုလဲ အလိုလို ရွတ်ပြီးသား။ ဒါကိုပဲ ပုံစံယူပြီး remixလုပ်ဖြစ်သွားတာ။ မူရင်းဂါထာက ဒီလိုပါ…
ဂါမေ ဝါ ယဒိ ဝါရညေ၊
နိန္နေ ဝါ ယဒိ ဝါ ထလေ။
ယတ္ထ အရဟန္တော ဝိဟရန္တိ၊
တံ ဘူမိရာမဏေယျကံ။
ရွာဖြစ်စေ, တောဖြစ်စေ​ေ
ချိုင့်ဝှမ်းရာ အရပ်ဖြစ်စေ, ကြည်းကုန်းဖြစ်စ
အကြင် အရပ်၌ ရဟန္တာတို့ နေကုန်၏၊
ထိုရဟန္တာတို့ နေရာ မြေအရပ်သည် မွေ့လျော်ဖွယ် အရပ်မည်၏။ [1]
ဒီဂါထာရဲ့ ပထမပိုင်း ဂါထာလဲ ရှိသေးတယ်။ ၂ဂါထာပေါင်းဖတ်မှ ပိုပြီး အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံတယ်။
အာရာမစေတျာ ဝနစေတျာ, ပေါက္ခရညော သုနိမ္မိတာ်
မနုဿရာမဏေယျဿ, ကလံ နာဂ္ဃန္တိ သောဠသိံ။ [2]
ကောင်းစွာ ဖန်တီးစီမံအပ်ကုန်သော အရိုအသေပြုရာ အရံ, ခြံ, ဥယျာဉ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ အရိုအသေပြုရာ သစ်တောတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကောင်းစွာ ဖန်တီးစီမံအပ်ကုန်သော ရေကန်တို့သည်လည်းကောင်း လူတို့နှစ်သက် ဖွယ်ရာ မြေအရပ်၏ တစ်ဆယ့်ခြောက်စိတ် စိတ်၍ တစ်စိတ်ကိုမျှ မမီနိုင်ကုန်။
ပိဋကထဲက စကားပြေမှာ အာရာမရာမဏေယျက၊ ၀နရာမဏေယျက၊ ပေါက္ခရဏိရာမဏေယျက စတဲ့ ဝေါဟာရတွေလဲ ရှိသေးတယ်။ ဂါထာထဲမှာတော့ ဘူမိရာမဏေယျကကိုပဲ တွေ့မိတယ်။ ဒီလို သဒ္ဒါလင်္ကာရ၊ အတ္ထာလင်္ကာရမြောက်တဲ့ ဝေါဟာရတွေရဲ့ ဖြားယောင်းမှုနဲ့ပဲ ဒီremixလေး ရေးဖြစ်သွားတယ်။ သူကြီးမင်းရဲ့ commentက အားပေးလှုံ့ဆော်တာလဲ ပါသပေါ့။ ရေးပြီးမှ B-dayနဲ့ နီးနေမှန်း သတိရမိတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ “blogရာမဏေယျက”ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရကို ဘလော့ထက် အက္ခရာတင်ဖြစ်သွားတယ်။ “blogကို အက္ခရာတို့ဖြင့်သာ ကောင်းစွာ သိအပ်၏”တဲ့။

[1] http://tipitakamyanmar.blogspot.com/2010/04/blog-post_08.html
[2] ရာမဏေယျသုတ္တ (သံ၊၁၊ ၂၃၄)

Sunday, 21 August 2011

အလွှာအနွှာ


ဘာဝနာရာမော
ပွားမွေ့
ပဟာနာရာမော
ပယ်မွေ့
ရတော
ပျော်မွေ့

Monday, 15 August 2011

သူ့ပြေ သူ့မြေ


ဝန္ဒေ မာတရံ
သုဇလံ သုဖလ
မလယဇသီတလံ
သဿသာမလံ
မာတရံ!
ဝန္ဒေ မာတရံ…။
သုဘရ ဇောတနာ
ပုလကိတယာမိနိံ
ဖုလ္လကုသုမိတ
ဒုမဒလ သောဘိနိံ
သုဟာသိနိံ
သုမဓုရဘာသိနိံ
သုခဒံ ဝရဒံ
မာတရံ
ဝန္ဒေ မာတရံ…​။
ဘင်္ဂလီမှ ပါဠိသို့ ပြောင်းလွှဲသည်။
I bow to thee, Mother,
richly-watered, richly-fruited,
cool with the winds of the south,
dark with the crops of the harvests,
The Mother!
Her nights rejoicing in the glory of the moonlight,
her lands clothed beautifully with her trees in flowering bloom,
sweet of laughter, sweet of speech,
The Mother, giver of boons, giver of bliss.
ဘာသာပြန်ကို ဒီက ယူသည်။

Sunday, 31 July 2011

ကို့ယို့ကားယား


ပရိပုဏ္ဏော
အဘိနတော
ဖောင်းတဲ့အခါ ဖောင်း
စောင်းတဲ့အခါ စောင်း


မဂ္ဂန္တရေ
ဝိပရိဏာမာ
အက္ခိနိမီလနမတ္တမ္ပိ
အစ္ဆရာသင်္ဃာတမတ္တမ္ပိ
ဒိဋ္ဌေ ဒိဋ္ဌမတ္တံ
ဧဝံ ဒဋ္ဌဗ္ဗံ
လမ်းပေါ်မှာ
အပြောင်းအလဲတွေ
မျက်စိတမှိတ်
လက်ဖျစ်တတွက်
မြင်ရင် မြင်တယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်ပါ…။

Thursday, 21 July 2011

အကိုက်အခဲ


ယဿ ဒန္တာ ပရိပုဏ္ဏာ သုက္ကာ သမာ အဝိရဠာ။
တထာပိ သော အဒန္တော
သွား...
ပြည့်ပြည့်စုံစုံ
ဖြူဖြူဖွေးဖွေး
ညီညီညာညာ
စိပ်စိပ်သည်းသည်း
သူ...
ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း
ယထာ ဗျဂ္ဃော မိဂံ အနုဗန္ဓိတွာ ယသ္မိံ ဌာနေ ပါပုဏာတိ, တသ္မိံယေဝ ဍံသိတွာ ခါဒတိ၊
ဧ၀မေဝံ သော ဗလဝါ အဘိရူပေါပိ အညံ ဒုဗ္ဗလံ အဘိဘဝတိ။
ကျားရိုင်းနဲ့ သမင်ပျို
ပြေးတမ်းလိုက်တမ်း
မိတယ် စားတယ်
အားကောင်းရင် ရန်စ
အားနည်းရင် ခံကြ...။
အဟော မေ ဒန္တာ ခဏ္ဍာ ဝိရဠာ။
အို...ငါ့ သွားတွေလဲ ကျိုးတို့ကျဲတဲ...။

Monday, 18 July 2011

အဝင်အထွက်

ဂါထာဟောင်းတစ်ပုဒ် reviewပါ။ ဒီဂါထာလေးတွေကို ခဏခဏ ပိုစ့်လွန်းလို့ မျက်စိနောက်စရာတော့ ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် အခုတလော တိုက်ဆိုင်မှုလေးတွေ ဖြစ်လာတော့ ပြန်ပြောချင်လာတာနဲ့...။
ဝဟန္တော စီဝရံ ဘဒ္ဒံ၊
ဝဉ္စစိတ္တော ဝဓာဇီဝေါ။
ဝရသတ္တံ ဝရံ ယာစိ၊
ဝရဒေါယေဝ ဆဒ္ဒန္တော​။

မုဆိုးညစ် သောနုတ္တိုရ် သင်္ကန်းဘန်းပြလို့ လိုရာတောင်းဆို…။
ဆုကြီးပန် ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်း အသက်နှင်းအပ်ခဲ့လေပြီ…
ဒီမြန်မာပြန်က “အပေးအယူ” ပိုစ့်တင်မယ်ဆိုမှ ရေးလိုက်တာ။ ဒီဂါထာလေး ရေးပြီးခါစက ဘာသာပြန်က ဒီလို…
မြတ်ဆုတောင်းဆို သောနုတ္တိုရ်ထံ
မြတ်ပျိုစွယ်ရင်း စွန့်လွှတ်နှင်းအပ်
မြတ်မင်းသခင် ဆဒ္ဒန်ဆင်မော်
မြတ်ရှင်ဉာဏ်တော် ရည်မှန်းမျှော်လျှက်…။
မြန်မာပြန်တွေက သိပ်မခန့်ဘူးလို့ ထင်မိတယ်။ မြန်မာစာ မကျွမ်းကျင်တဲ့ အနေအထားကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်။ ကိုယ်တိုင်ရေးတဲ့ စကြာဂါထာကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ အကုန် ကြိုက်တယ်။ အကြိုက်ဆုံးက "၀ရဒေါ"ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရပဲ။ ဒီလိုမျိုး စကြာဂါထာလေးတွေ ရေးရတာကိုလဲ ကြိုက်တာပဲ။ ဒီစကြာဂါထာလေးကို ရေးဖြစ်တဲ့အကြောင်းက ဂါထာ ၂ပုဒ်ကြောင့်ပါ။
အနိက္ကသာဝေါ ကာသာဝံ, ယော ဝတ္ထံ ပရိဒဟိဿတိ်
အပေတော ဒမသစ္စေန, န သော ကာသာဝမရဟတိ။
ယော စ ဝန္တကသာဝဿ, သီလေသု သုသမာဟိတော။
ဥပေတော ဒမသစ္စေန, သ ဝေ ကာသာဝမရဟတိ။
ဘာသာပြန်က မေဓာဝီ တင်ဆက်တဲ့ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဝတ္ထုထဲမှာ ပါတယ်။ ဒီဇာတ်တော် ဖတ်ဖြစ်ပြီးမှ စကြာဂါထာလေးနဲ့ ဒီဂါထာ ၂ပုဒ်နဲ့ အဆက်အစပ်ကို ပြန်တွေးမိနေတယ်။
“ကော ဇာနာတိ ကိံ ဘဝိဿတိ”
“ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ”
ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဇာတကအဋ္ဌကထာထဲက ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းရဲ့ အတွေးတစ်စပါ။ ဒီအတွေးလေးကို အခြေခံပြီး ထပ်တွေးနေမိတယ်...
ဖြစ်သင့်တာတွေ တိမ်းမှောက်ကုန်ပြီး ဖြစ်ချင်တာတွေ တည့်မတ်ကုန်တာ သဘာဝပါ်
ရည်ရွယ်ချက်တွေ ယိမ်းယိုင်ကုန်ပြီး တပ်မက်ချက်တွေ ခိုင်မာလာတာ သဘာဝပါ။
ပီတိတွေ လျော့ပါးကုန်ပြီး သောကတွေ ပြည့်လျှံလာတာ သဘာဝပါ။
သစ္စာတွေ နွမ်းခြောက်ကုန်ပြီး မိစ္ဆာတွေ ဖွံ့ထွားလာတာ သဘာဝပါ်
….. ….. ….. ….. ….. ….. …..
သဘာဝဟာ သဘာဝပါ်
*** မျှော်လင့်ချက်တွေ အရောင်ပြောင်းကုန်တဲ့ ညီနောင်များအတွက် အမှတ်တရ။