နတ္ထိ + ၄၀

natthi_40

နတ္ထိ = ၁၅၀၀

နတ္ထိ=၁၅၀၀

အစအန...

တစ်ထောင့်တစ်ညလွန် ကိုးဆယ့်ကိုး

Nothingnessရဲ့ အခြားတစ်ဖက်

ရှိခြင်းရဲ့ တဖက်မှာ
တဝေါဝေါ လည်ပတ်နေသော ဝဲသြဃ
ပျားရည်ဆမ်းထားသော နာကျင်မှု အကြွင်းအကျန်များ
လက်ယပ်ခေါ်နေ။

ယတ္ထ အတ္ထိ၊
တတ္ထ အာဝဋ္ဋာ   သြဃော
စုဏ္ဏဝိစုဏ္ဏာ ဝေဒနာ ကဋုကာပိ မဓုရာ ဝိယ
ပလောဘေန္တိ။

မရှိခြင်းရဲ့ တဖက်မှာ
လက်နှစ်လုံးစာ ဖဝါးခြေရာရွရွ
စိုက်ထူ/လဲပြို/ယိုင်နဲ့/မြဲမြံခဲ့သော မိုင်တိုင်များ
တရိပ်ရိပ် ကျန်ရစ်ခဲ့။

ယတ္ထ နတ္ထိ၊
တတ္ထ ဒွင်ဂုလလမတ္တံ ပဒတလံ
အာကောဋိတာ ဝါ ပတိတာ ဝါ ဇိဏ္ဏာ ဝါ ဒဠှာ ဝါ ထမ္ဘာ။
သီဃံ သီဃံ ဝီတိဝတ္တာ။

ဒီချောက်ဟာ
ဘယ်လောက်နက်ပါသလဲ
ဆူညံ
အသံများ
ဝေဝါး
မျက်စိကို မှိတ်ချလိုက်စဉ်
လိုချင်မှုများ လိုအပ်မှုများမှ ကင်းဝေးရာဆီ။

ယော သော ပဗ္ဘာရော
ကီ၀ နိန္နော?
ဥစ္စာ မဟာ
သဒ္ဒါ
တနုကာ
အက္ခီသု နိမီလန္တေသု
ယတ္ထ အာသာ စ အာသီသနိယာ စ သုညာ၊ တမောကာသံ…။

***ကဗျာပိုင်ရှင်က ဘာသာပြန်ဆိုလို့ ပြန်ကြည့်တာ :D

အစအနများ..
အမေ့ကိုယ်စား လောကကို ငဲ့ကြည့်ခြင်း
လောကတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းသည့်နေ့

အမေ့ကိုယ့်စား လောကကို ငဲ့ကြည့်ခြင်း

မရှိ။ ဘာမှ မရှိ။ မသိတတ်တဲ့ အရွယ်ကနေ ဒီနေ့အထိ မိသားစုနဲ့ အတူနေဖို့ အခွင့်အရေး လုံး၀ မရှိခဲ့။ ဝါးတားတားလေးတော့ မှတ်မိနေသလိုလို။ အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာလား။ အဖေ့ပခုံးပေါ်မှာလား။ မရှိတာကိုမှ တမ်းတတတ်တာ လူ့သဘာဝလေလား။ ရီဝေဝေ အတိတ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အရိပ်တောင် ကိုယ့်အနားမှာ ရှိရဲ့လားမသိ။

သဗ္ဗရုက္ခံ သုသောဘေန္တိ၊ သရတ္တခါရကကုငြာ။
သဗ္ဗလောကံ ဝိဇာတံ စ၊ သမဏော သန္တပုတ္တကော။

ရဲရဲနီ ပုရစ်ဖူးငုံလေးတွေ
သစ်ပင်တွေကို အလှဆင်နေကြလေရဲ့ …။
အေးမြသက်ငြိမ် သားငယ်တစ်ယောက်
လောကကြီးကိုရော အမေ့ကိုရော
အလှဆင်နေသူပါ…။

ဒီကဗျာလေးက မွေးနေ့လက်ဆောင် ရတာ။ ရေးပေးတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ဂါထာရေးနည်း စသင်ပေးခဲ့တဲ့သူ။ ဒီလို မွေးနေ့ဆုမွန်တွေ လက်ဆောင်တွေ ရရှိတဲ့အချိန်ဟာ လောကကြီးမှာ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲ အထီးကျန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်တစ်ခုပါပဲ။ အေးမြသော ချိုမြိန်သော မွှေးပျံ့သော လှပသော သာယာသော ဆုမွန်ကောင်းတွေဟာ ရင်ခုန်သံကို စည်းချက်မှန်စေတဲ့အပြင် မ၀တ၀ အသက်ရှူနေရတဲ့ ဘဝကနေ ရုန်းထွက်စေနိုင်တဲ့ ခွန်အားတွေပါ။

လောကတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းသည့်နေ့

“လောကဿ ဒဿေတာရော” ဆိုတဲ့ အက္ခရာစုလေးကို အရမ်း ကြိုက်တယ်။ “လောကကြီးကို မြင်စေသူများ”လို့ မိဘတွေကို ရည်ညွှန်းထားတာလေ။ အဓိပ္ပါယ်က ရှင်းနေတာပဲနော။ ဒီမှာ နောက်စကား တစ်ခု ထပ်လာပြန်တယ်။ “ဗဟူပကာရာ”တဲ့။ အလွန်တရာ ကျေးဇူးများတယ်”လို့ ဆိုလိုတယ်။ မြင်အောင်ပြတဲ့သူတွေဟာ ဘယ်လောက်များ ကျေးဇူးတင်ထိုက်သလဲလို့ တွေးတောစဉ်းစားလို့ မပြီးနိုင်။ တကယ်တော့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ လုံလောက်အောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီပဲ။



မွေးနေ့အမှတ်တရ ကဗျာလေးတစ်ပုဒ်ရေးဖို့ ကြိုးစားတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်ဘူး။ ဒါနဲ့ မနှစ်က နတ္ထိ၂၂မှာ တင်ခဲ့တဲ့ ကဗျာတွေပဲ ပြန်တင်လိုက်တယ်။ ဒီကဗျာတွေကို ရေးခဲ့တာတော့ အတော် ကြာနေပါပြီ။ ၁ဝနှစ်နီးပါးလောက် ရှိနေပြီ။ ဒါပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲ သစ်လွင်နေဆဲ။ ရင်ခုန်သံတွေ မဆိတ််သုဉ်းသရွေ့ ရှင်သန်နေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ရင်း…။

၁။ “န”

မာတာ ဟိ ပုတ္တဿ ဗဟူပကာရာ၊
တသ္မာ ဂဝေသိ ံ ဣဓ ဧ၀ရူပံ။
တဿာယ ဆာယာပိ မယာ န ဒိဋ္ဌာ။
သာ ဂစိ ္ဆ မေ စက္ခုပထံ ဇဟိတွာ။

အမေဆိုတာ သားအပေါ် အလွန် ကျေးဇူးများတာပါ။
ဒါကြောင့့် လောကကြီးထဲမှာ အမေ့ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့တယ်။
ဟင်…..အမေ့ အရိပ်ကလေးကိုတောင် ငါ မမြင်ခဲ့ရဘူး။
အမေဟာ ငါ့မျက်စိအောက်က ပျောက်သွားခဲ့ပါပေါ့လား။


၂။ “အတ္ထိ”

ဂါယန္တိ ဂီတံ ရုဓိရာနိ ကာယေ၊
သြက္ကန္တနိဒ္ဒေါ.မှိ တမေ၀ သုတွာ။
မာတာ ပဝတ္တေသိ သုဂီတသဒ္ဒံ၊
ပုတ္တဿ အနေ္တာဟဒယေ ၀သိတွာ။

ငါ့ကို်ယ်ထဲမှာ သွေးစက်လေးတွေ တေးသီဆိုနေကြတယ်။
အဲဒီ့ တေးသံကို နားဆင်ရင်းနဲ့ ငါ အိပ်ပျော်ရတာပါ။
အော်…အမေဟာ ငါ့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ နားခိုရင်းနဲ့
သံစဉ်လှလှလေးတွေ ဖန်တီးနေလေရဲ့…။